Czy marka potrzebuje rebrandingu — i jeśli nie, to co zmienić?

Swoje logo oglądasz dwieście razy dziennie. Twój klient pół sekundy, przewijając telefon w kolejce do kasy. Dlatego wam się znudziło, a jemu nie. I dlatego odpowiedzi na pytanie z tytułu nie znajdziesz w sali konferencyjnej. Znajdziesz ją na stole i na ekranie, w kilka godzin, za zero złotych. Ten artykuł jest instrukcją, jak to zrobić samodzielnie. Uprzedzam: w połowie przypadków wyjdzie z tego, że rebrandingu nie potrzebujesz. Potrzebujesz czegoś tańszego, szybszego i mniej efektownego. Piszemy to jako studio, które z rebrandingów żyje.

Najpierw dobra wiadomość: nikt nie zawinił

Handlowiec zrobił własną prezentację, bo firmowa nie mówiła nic o jego kliencie. Nowa osoba w marketingu wzięła szablon z internetu, bo nikt jej nie dał innego. Agencja od social mediów dobrała kolory na oko, z ekranu. Drukarnia zaproponowała „prawie ten sam odcień, różnicy pan nie zobaczy”. Ktoś kiedyś kupił paczkę zdjęć i te zdjęcia żyją w firmie do dziś, choć nikt już nie pamięta dlaczego. Po ośmiu latach nie masz jednej marki. Masz piętnaście jej dialektów. Nikt tej decyzji nie podjął. Ona się po prostu wydarzyła. A potem, zwykle na zarządzie w listopadzie, pada zdanie: „chyba czas na rebranding”. To zdanie kosztuje od 50 000 zł. Czasem naprawdę trzeba tyle wydać. Znacznie częściej nie trzeba.

Pięć zdań, które słychać tuż przed tym zdaniem

Z naszych audytów wychodzi, że przed decyzją o rebrandingu prawie zawsze pada jedno z pięciu zdań. Sprawdź, ile z nich słyszałeś u siebie w ostatnim kwartale.

„Strategię pisaliśmy pięć lat temu.” Świat zdążył się przez ten czas przemeblować: wyszukiwarki, social media, sztuczna inteligencja. Strategia, która nie przewiduje, że pierwszy kontakt z marką odbędzie się na ekranie telefonu, jest strategią dla innej firmy.
„Każdy dział robi swoje.” Marketing, sprzedaż, HR i osoba od digitalu mają własne cele i własne materiały. Każdy z nich pracuje dobrze. Marka rozmywa się na styku, bo nikt nie odpowiada za całość.
„Mamy księgę marki, ale nie da się z niej korzystać.” Powstała w czasach, gdy marka miała żyć na papierze i na banerze. Nikt nie zapisał, co zrobić z relacją pionową, filmem, prezentacją handlową i szablonem w Canvie.
„W internecie brzmimy sztucznie.” Przenieśliście do sieci ton z folderu reklamowego. W folderze to działało, bo klient czytał go w skupieniu. W sieci wygląda na pozę.
„Wszystko chodzi na PDF-ach.” Podstawą komunikacji marki wciąż jest plik wysyłany mailem, a każdy dział trzyma własną wersję. Spójność w takim układzie jest kwestią szczęścia.

Żadne z tych pięciu zdań nie jest wołaniem o nowe logo. Każde z nich jest opisem innej usterki. I tu jest sedno całego problemu.

Jedna myśl, którą warto zabrać z tego artykułu

Marka to nie jest to, co masz w logo. To jest to, co zostaje, gdy logo zniknie.

Znak firmowy zajmuje na twoich materiałach jakieś dwa procent powierzchni. Jeśli te dwa procent to jedyny nośnik rozpoznawalności, jaki masz, twoja marka stoi na jednej nodze. Coca-Cola może sobie na to pozwolić, bo swój znak wtłaczała ludziom do głów przez sto lat i kilkanaście miliardów dolarów. Ty nie możesz.

Cała reszta tego tekstu to rozwinięcie tego jednego zdania.

Dlaczego pytanie „czy potrzebujemy rebrandingu” jest źle postawione

Bo marka nie jest jedną rzeczą. Jest trzema warstwami, ułożonymi jedna na drugiej:

Warstwa 1: strategia. Fundament. Kim jesteście, dla kogo, czym się różnicie, co obiecujecie. Nie widać jej, a decyduje o wszystkim powyżej.

Warstwa 2: komunikacja. Słowa. Jakich używacie, jakim tonem, do kogo, co o was mówią inni.

Warstwa 3: identyfikacja wizualna. Wygląd. Kolory, kroje pisma, zdjęcia, układy, znak. W skrócie: SIW, czyli System Identyfikacji Wizualnej, zestaw zasad opisujących, jak marka ma wyglądać.

Rebranding to zmiana zaczynająca się w warstwie pierwszej i schodząca aż do trzeciej. Kosztuje tyle, ile kosztuje, właśnie dlatego, że rusza fundament.

A teraz rzecz, która zmienia wszystko: większość firm, które przychodzą po rebranding, ma sprawny fundament i zepsutą warstwę trzecią. Płacą za wyburzenie ścian nośnych, żeby naprawić skrzypiące drzwi.

Poniżej masz trzy zestawy ćwiczeń, po jednym na warstwę. Rób je w tej kolejności. Zajmą łącznie kilka godzin, najlepiej rozłożonych na tydzień, i dadzą ci odpowiedź, której nie da żadna dyskusja na zarządzie.

Zasada techniczna: zanim zaczniesz, zbierz materiały. Ostatnie dziesięć rzeczy, które wyszły z firmy. Nie te najładniejsze, te ostatnie. Oferta w PDF, stopka maila, post sprzed tygodnia, ulotka, opakowanie lub etykieta, zdjęcie samochodu, roll-up z targów, wizytówka, strona główna otwarta na telefonie, zdjęcie recepcji albo stoiska. Do tego to samo od dwóch konkurentów. Bez porównania z konkurencją cały ten test jest o połowę mniej wart.

Warstwa 1: strategia. Czy fundament w ogóle stoi?

Tę część robi się na kartce, nie na komputerze. Odpowiadaj: TAK, NIE albo NIE WIEM. „Nie wiem” jest pełnoprawną odpowiedzią i, jak się zaraz okaże, najbardziej wymowną.

Ćwiczenie 1. Test jednego zdania

Dokończ na głos: „Nasza marka jest …”. Jedno zdanie, bez „i”, bez wyliczanki.

Teraz drugie pytanie, trudniejsze: czy twój klient dokończyłby to zdanie tak samo? Jeśli nie masz pewności, zadzwoń do trzech klientów i zapytaj wprost. Piętnaście minut, a dowiesz się więcej niż z kwartalnego raportu.

Na marginesie. Michael Johnson w „Branding in Five and a Half Steps” zaczyna każdy projekt od sześciu pytań: po co istniejemy, co robimy i jak, co nas odróżnia, dla kogo jesteśmy, co cenimy, jaka jest nasza osobowość. Projektowanie wchodzi u niego dopiero w kroku trzecim. Wcześniej jest śledztwo.

Ćwiczenie 2. Test trzech kartek

Poproś trzy osoby: kogoś z zarządu, kogoś ze sprzedaży i kogoś z marketingu, żeby niezależnie od siebie, na piśmie, w pięć minut odpowiedziały na dwa pytania: czym się zajmujemy i czym się różnimy od konkurencji.

Zbierz kartki. Jeśli wyłaniają się z nich trzy różne firmy, twój problem nie jest graficzny. Żaden projektant tego nie naprawi, bo nie ma czego przetłumaczyć na obraz.

Wersja rozszerzona dla firm powyżej pięćdziesięciu osób: dorzuć osobę z HR i osobę z produkcji lub obsługi. To zwykle tam wychodzi, że marka istnieje wyłącznie w prezentacji marketingu.

Na marginesie. Nicholas Ind w „Living the Brand” pokazuje rzecz, o której zapomina się najczęściej: marka nie mieszka w księdze marki, tylko w ludziach, którzy codziennie ją wykonują. Jeśli pracownicy nie umieją jej opowiedzieć, klienci też jej nie usłyszą.

Ćwiczenie 3. Test dokumentu

Sprawdź, czy strategia marki jest w ogóle spisana i czy zawiera te elementy:

istota (esencja) — jedno zdanie, z którego wynika reszta,
osobowość — jak marka mówi i jak się zachowuje,
obszary kompetencji i unikalne cechy — w czym jesteście naprawdę dobrzy,
insight — prawdziwa obserwacja o kliencie, taka, na którą reaguje „no dokładnie”,
wartości — nie hasła na ścianę, tylko zasady, które kosztują, gdy się ich trzyma,
persony — opisy konkretnych typów odbiorców.

Teraz test praktyczny: kiedy ostatnio ktoś otworzył ten dokument, podejmując decyzję? Jeśli od wdrożenia nie otworzył go nikt, to nie jest strategia, tylko pamiątka.

Na marginesie. Alina Wheeler w „Designing Brand Identity” układa proces w pięć faz i strategia jest w nim fazą drugą, na długo przed jakimkolwiek projektowaniem. Kolejność nie jest kwestią gustu. Jest kwestią tego, czy będzie z czego projektować.

Ćwiczenie 4. Test wartości: pokaż mi rachunek

Wypisz wartości swojej marki. Teraz przy każdej dopisz jedną decyzję z ostatniego roku, która kosztowała firmę pieniądze albo klienta, a którą podjęliście właśnie z powodu tej wartości.

Puste rubryki to nie są wartości. To są przymiotniki.

Wzorcowy przykład, bo działa jak instrukcja: Patagonia deklaruje troskę o planetę i za tą deklaracją idzie program napraw i odkupu używanej odzieży, oddawanie części przychodu organizacjom ekologicznym oraz kampanie, które potrafią odradzić kupowanie nowej kurtki. Wartość, która nic nie kosztuje, nic nie znaczy.

Na marginesie. Wally Olins przez całą karierę powtarzał jedno: marka to nie znak graficzny, tylko pomysł na firmę, widoczny w każdym jej działaniu. Jeśli firma się nie zmienia, nowe logo jest obietnicą bez pokrycia.

Ćwiczenie 5. Test architektury, jeśli masz więcej niż jedną markę

Dotyczy firm z kilkoma markami, liniami produktowymi albo spółkami w grupie. Odpowiedz:

Czy relacje między markami w firmie są jasno zdefiniowane, to znaczy: czy wiadomo, która jest główna, która podrzędna i co z czego wynika?
Czy pracownicy potrafią te zależności narysować?
Czy przy tworzeniu kolejnych nazw obowiązuje jakiś klucz, czy każda powstawała osobno, w innym nastroju?

Jeśli trzy razy padło „nie”, masz przed sobą nie rebranding, tylko uporządkowanie architektury marek. To inna praca i zwykle pilniejsza, bo klienci już dziś nie rozumieją, co do kogo należy.

Na marginesie. Rob Meyerson w „Brand Naming” pokazuje, że nazwa to nie efekt burzy mózgów, tylko decyzja strategiczna z własnym procesem: kryteria, sito prawne, testy w kontekście. Nazwa dobrana „bo ładnie brzmi” wraca po latach jako koszt.

Co ci wyszło w warstwie 1

Przewaga TAK. Fundament stoi. Strategia działa jak filtr dla decyzji całej firmy. Przechodź do warstwy drugiej.

Przewaga NIE. Strategia istnieje, ale nie pracuje. Nie wykorzystujecie jej jako narzędzia w codziennej robocie. Zanim ruszysz cokolwiek w warstwie wyglądu, doprowadź do porządku fundament, inaczej zapłacisz za ładne opakowanie niejasnej treści.

Przewaga NIE WIEM. Najczęstszy wynik i najbardziej użyteczny. Oznacza jedno z dwóch: albo strategii nie ma spisanej, albo jest, ale wiedza o niej nie wyszła poza dwie osoby. Zanim wydasz złotówkę na projektowanie, sprawdź, które z tych dwóch. Różnica w kosztach naprawy jest dziesięciokrotna.

Warstwa 2: komunikacja. Czy mówisz swoim głosem?

Ta część dotyczy słów. Jest najczęściej pomijana i najtańsza do naprawienia.

Ćwiczenie 6. Test wspólnego worka

Weź od siedmiu do dziesięciu swoich komunikatów: opisy usług, ogłoszenia rekrutacyjne, nagłówki ze strony, posty. To samo zbierz od dwóch konkurentów. Wypisz z każdego zestawu najczęściej powtarzające się słowa i frazy.

Teraz najprostszy test świata: zamień swoją nazwę na nazwę konkurenta. Zdanie nadal działa? To nie jest twoje zdanie. To zdanie kategorii, wspólny worek, do którego wszyscy w branży wrzucają to samo.

Prywatne uczelnie: „praktyczne studia”, „kadra z doświadczeniem”, „kompetencje przyszłości”. Firmy technologiczne: „innowacyjne rozwiązania”, „partner w transformacji”. Budowlanka: „jakość i terminowość”. Każdy to pisze, więc nikt tego nie czyta.

Co z tym zrobić: wybierz od trzech do pięciu słów, które mają należeć do ciebie, i używaj ich uparcie. Reszta branży może sobie zostać w worku.

Na marginesie. Marty Neumeier w „Zag” proponuje ćwiczenie na jedno zdanie: „Jesteśmy jedyną firmą w …, która robi … dla …”. Jeśli nie umiesz go dokończyć, nie jest to zadanie dla projektanta.

Ćwiczenie 7. Test tonu

Przeczytaj na głos trzy swoje teksty: opis firmy ze strony, ostatniego maila do klienta i ostatnie ogłoszenie o pracę.

Trzy pytania:

Czy to brzmi jak jedna osoba?
Czy tak rozmawiacie z klientem na spotkaniu?
Czy klient, który przeczyta to zdanie, a potem zadzwoni na waszą infolinię, poczuje ciągłość, czy zgrzyt?

Klasyczny przykład rozjazdu przerabiały banki. Fintechy zmusiły całą kategorię do ocieplenia języka i nagle wszyscy zaczęli pisać o byciu partnerem na co dzień. Tam, gdzie za tymi słowami nie poszło realne doświadczenie klienta, ocieplenie odebrano jako pozę. Ton, który nie pokrywa się z doświadczeniem, szkodzi bardziej niż ton chłodny, ale uczciwy.

Ćwiczenie 8. Test dwóch odbiorców

Weź jedną ofertę i sprawdź, do kogo właściwie jest napisana.

Przykład z życia. Sprzedajesz oprogramowanie i w firmie klienta decydują dwie osoby. Kierownik projektu chce wiedzieć, jak to działa krok po kroku, co się upraszcza, co zniknie z jego kalendarza. To komunikacja funkcjonalna, o szczegółach. Dyrektor finansowy nie ma czasu na szczegóły, chce wiedzieć, ile to oszczędza i kiedy się zwróci. To komunikacja korzyści.

Jeden dokument napisany do obu naraz nie przekona żadnego z nich.

Jeżeli twoja strategia ma spisane persony, sprawdź, kiedy ostatnio ktoś je zweryfikował. Rynek się zmienia szybciej niż dokumenty w firmowym dysku.

Ćwiczenie 9. Test cudzych słów

Twoja komunikacja to trzy różne rzeczy i tylko dwie z nich kontrolujesz:

to, za co płacisz — reklamy,
to, co masz — strona, profile, materiały,
to, co ludzie mówią sami — opinie, komentarze, fora, wątki na grupach branżowych, wzmianki w AI.

Wejdź w tę trzecią kategorię i przeczytaj dwadzieścia opinii o sobie i dwadzieścia o konkurencji. Nie po to, żeby się zdenerwować. Po to, żeby wypisać słowa, których klienci używają, mówiąc o twojej kategorii. Bardzo często okazuje się, że nie są to słowa z twojej strony.

To jest najtańsze badanie rynku, jakie istnieje, i mało kto je robi.

Warstwa 3: wygląd. Czy poznają cię bez logo?

Teraz wracamy do stołu i do ekranu. Ta część jest najbardziej efektowna i najczęściej mylona z całą marką.

Ćwiczenie 10. Test zaklejonego logo

Rozłóż zebrane materiały. Zaklej znak i nazwę: kartką, palcem, prostokątem w podglądzie. Pytanie: czy zostaje cokolwiek, po czym da się poznać, że to wy? Rób to osobno dla czterech zestawów, bo wyniki potrafią się różnić dramatycznie:

posty w mediach społecznościowych z różnych miesięcy: czy widać wspólną paletę, wspólny styl grafik, powtarzalny układ,
banery reklamowe w różnych formatach z ostatniej kampanii,
strona główna i pięć podstron: czy po zasłonięciu znaku strona nadal ma charakter, czy staje się generyczna,
prezentacje z trzech różnych działów: to zwykle najboleśniejszy zestaw w całym audycie.

Na marginesie. Jenni Romaniuk w „Building Distinctive Brand Assets” nazywa to aktywami wyrazistości: elementami, po których poznaje się markę bez czytania nazwy. Ocenia się je dwoma miarami: ilu klientów je z tobą kojarzy i ilu kojarzy je wyłącznie z tobą. Zasada praktyczna brzmi: używaj albo strać.

Ćwiczenie 11. Test podmienionego logo

To ćwiczenie robi największe wrażenie na zarządach, więc zostaw je na koniec spotkania. Zrób zrzut swojej strony głównej i wstaw w miejsce swojego znaku logo konkurenta. Wygląda dobrze? To źle. To znaczy, że twój język wizualny jest wymienny, czyli niczyj. Gdyby konkurent przejął twoją stronę, nikt by nie zauważył.

Sprawdź przy okazji trzy rzeczy:

czy twoje kolory są w tej kategorii zarezerwowane dla ciebie, czy używa ich pół branży,
czy styl zdjęć jest twój, czy pochodzi z tego samego banku zdjęć co u wszystkich,
czy jest jakikolwiek motyw graficzny, którego konkurent nie mógłby użyć bez wrażenia, że ściąga.

Na marginesie. Byron Sharp w „How Brands Grow” odwraca typowe myślenie o marketingu: marki rosną nie dlatego, że są kochane, tylko dlatego, że łatwo o nich pomyśleć i łatwo je kupić. Rozpoznawalność jest warunkiem wstępnym. Marka wymienna nie jest ani łatwa do pomyślenia, ani łatwa do wybrania.

Ćwiczenie 12. Test dwóch metrów i czarno-białego wydruku

Dwie szybkie próby, które mówią więcej niż godzina dyskusji o odcieniach.

Odsuń materiały na dwa metry i zmruż oczy. Tyle uwagi dostajesz naprawdę: rozmazany kształt widziany kątem oka. Co z tego kształtu zostaje?

Wydrukuj wszystko w czerni i bieli. Jeśli po odjęciu koloru marka znika, to znaczy, że całą robotę robił kolor. Zły znak: kolor jest najtańszą rzeczą do podebrania. Konkurent przemaluje się w tydzień i nikt mu tego nie zabroni.

Ćwiczenie 13. Test pięciu prezentacji

Poproś pięć osób z różnych działów o ostatnią prezentację, jaką wysłały na zewnątrz. Nie o wzorcową, o ostatnią.

Zestaw je obok siebie i sprawdź: czy używają tych samych krojów pisma, tych samych kolorów, tego samego układu nagłówków, tego samego stylu zdjęć.

To ćwiczenie ma dodatkową zaletę: pokazuje nie tylko stan marki, ale i stan narzędzi. Jeśli pięć osób zrobiło pięć różnych rzeczy, zwykle nie dlatego, że są niesubordynowane, tylko dlatego, że nikt nie dał im szablonu, który da się otworzyć w programie, którego faktycznie używają.

Ćwiczenie 14. Test zestawienia z konkurencją

Ostatnie i najbardziej otrzeźwiające. Ułóż w dwóch kolumnach: po lewej twoje materiały, po prawej materiały dwóch konkurentów. Ten sam typ obok tego samego typu: strona przy stronie, baner przy banerze, prezentacja przy prezentacji.

Popatrz z odległości. Pytanie brzmi nie „czy nasze jest ładniejsze”, tylko: czy nasze jest rozpoznawalnie inne.

Uwaga na pułapkę, w którą wpada tu większość zespołów: po takim zestawieniu przychodzi ochota, żeby zrobić to, co ma najlepiej wyglądający konkurent. To najkrótsza droga do bycia jego gorszą kopią.

Podsumowanie: cztery możliwe wyniki i co z każdym zrobić

Wynik A. Po zaklejeniu logo nie zostaje nic.

Białe tło, zdjęcia z banku, krój pisma, który ma pół Polski. To nie znaczy „zmień logo”, bo nowy znak będzie tylko nowym dwuprocentowym elementem na tych samych pustych materiałach.

Co zrobić: wybierz jeden element i używaj go wszędzie przez rok. Charakterystyczny kształt, jeden sposób kadrowania zdjęć, stały układ, wzór, nietypowy krój pisma. Jeden. Powtarzany bez litości: na ofercie, na aucie, na fakturze, na taśmie klejącej.

Znudzi ci się w trzecim miesiącu. Klientowi zacznie się zapamiętywać mniej więcej wtedy, kiedy tobie zacznie się przejadać. To nie przypadek, to reguła.

Koszt: zero złotych i trochę uporu.

Wynik B. Coś zostaje, ale każdy materiał wygląda jak z innej firmy.

Trzy odcienie tej samej zieleni, cztery kroje pisma, dwa style zdjęć. Masz markę, nie masz zasad. To problem wykonania, nie projektu, i nie leczy się go rebrandingiem.

Co zrobić: spisane zasady i gotowe szablony. Nie stustronicowa księga, której nikt nie otworzy, tylko dziesięć stron, na których widać: tak tak, a tak nie. Do tego szablony w narzędziach, których ludzie faktycznie używają, czyli zwykle PowerPoint i Canva, a nie wyłącznie pliki, które otworzy grafik.

Zysk jest podwójny: materiały zaczynają się zbierać w jedną markę, a marketing przestaje płacić za wymyślanie koła przy każdym projekcie.

To najczęstszy wynik w firmach między trzydzieści a trzysta osób i najczęstszy powód, dla którego ktoś zamawia rebranding, którego nie potrzebuje.

Wynik C. Wszystko jest spójne, ale opowiada o firmie sprzed ośmiu lat.

Wyglądacie jak lokalny wykonawca, a robicie dziś projekty za miliony. Albo nazwa mówi o jednej usłudze, a sprzedajecie pięć innych. Albo w warstwie 1 wyszło wam trzy razy „nie”.

Dopiero to jest rebranding.

Sygnały, że jesteś w tym miejscu: klienci mówią „nie wiedziałem, że to też robicie”; handlowcy zaczynają zdania od „my tak naprawdę”; wchodzicie na wyższą półkę cenową i wyglądacie na tańszych, niż jesteście; łączycie firmy; ktoś przejmuje firmę po rodzicach; nazwa blokuje wejście na nowy rynek albo macie konflikt prawny znaku; marka nie przyciąga ludzi do pracy, choć produkt jest dobry.

Wtedy pytanie nie brzmi już „czy”, tylko „jak” i „w jakiej kolejności”. O tym jest ten artykuł.

Wynik D. Wszystko wyszło dobrze, a i tak chcecie nowe logo, bo zarządowi się znudziło.

To najdroższa forma rozrywki dostępna w polskiej firmie. Odradzamy. Choć nie ukrywamy: to my na niej zarabiamy.

Czego ten test ci nie powie

Trzy rzeczy.

Nie zobaczysz swoich materiałów oczami klienta. Znasz je za dobrze. Widzisz w nich intencje, których klient nie widzi, i nie widzisz zgrzytów, do których się przyzwyczaiłeś.

Nie masz skali. „Trochę niespójne” to nie jest wynik, na podstawie którego zarząd cokolwiek zatwierdzi. Potrzebna jest ocena obszar po obszarze, w skali, z uzasadnieniem i z porównaniem do konkurencji.

Nie masz kolejności. Nawet gdy wiesz już, co jest nie tak, zostaje pytanie, co robić najpierw, co da efekt w kwartał, a co jest projektem na rok. Zła kolejność potrafi zmarnować dobry budżet.

Dlatego zrobiliśmy z tego usługę.

Skąd wiemy

Projektujemy marki od 2007 roku, ponad siedemdziesiąt wdrożeń. Pracowaliśmy dla Carrefoura i Leroy Merlin, mamy nagrody Rebrand 100 z lat 2018–2024. Prowadzimy studio we dwoje i każdy projekt prowadzimy osobiście, od pierwszej rozmowy do wdrożenia.

Dlatego możemy sobie pozwolić na zdanie, którego nie powie nikt, kto sprzedaje wyłącznie rebrandingi: sporo naszych rozmów kończy się rekomendacją tańszą niż rebranding. Marka, która nie potrzebuje zmiany, a dostanie ją na siłę, traci to, na co pracowała latami. To najczęstszy powód, dla którego firmy po zmianie wizerunku notują gorsze wyniki niż przed nią.

Co dalej

Ćwiczenia z tego artykułu powiedzą ci, w której z czterech sytuacji jesteś. Nie powiedzą, co dokładnie zmienić w twojej firmie, w jakiej kolejności i za ile.

Do tego mamy audyt marki:

3 500 zł netto
osiem obszarów marki ocenionych w skali od 1 do 5, z uzasadnieniem każdej oceny
10 dni roboczych od przekazania materiałów
60 minut omówienia online, na żywo, z nami, a nie raport wysłany mailem
jeśli w ciągu 6 miesięcy zdecydujesz się na rebranding, cenę audytu odliczamy

Zamawiam audyt

Dostajesz konkretną listę: co zostawić bez zmian, co poprawić w tym kwartale, co zaplanować na przyszły rok i czy rebranding jest w ogóle potrzebny. Także wtedy, gdy odpowiedź brzmi „nie teraz”.

Masz kilka marek w grupie, kilka spółek albo linię marek własnych? Wtedy audyt obejmuje też architekturę marek i kanibalizację między nimi, a wyceniamy go indywidualnie, od 25 000 zł netto. Napisz do nas, opowiemy, jak to wygląda.

Wolisz najpierw porozmawiać, zanim cokolwiek zamówisz? Umów bezpłatną konsultację.

Umów się na rozmowę